Wandelkameraadje uit Portugal

Even wat minder lange wandelingen en heel veel meer korte. We hebben besloten om ons gezin uit te breiden met een nieuw kameraadje. Geen rashond maar een hondje uit een kennel. In onze omgeving zijn er op het moment dat wij dat besluiten weinig honden in het asiel.
We zijn niet kieskeurig maar een hondje met voornamelijk beperkingen past niet in ons gezin (andere hond aanwezig, grote kinderen, ook wel eens weg en zo meer).

Samen met mijn jongste zoon hadden we de serie van Rosanna Kluivert gekeken en het idee dat kansloze hondjes uit andere landen in Nederland een kans kregen sprak ons erg aan. Op Facebook had ik al verschillende van dit soort organisaties in Nederland gezien. Daar had ik begin januari een bericht gezien van een aantal pups die net in Nederland waren vanuit Portugal.

Adoptie

Na overleg met mijn man hebben we besloten om daar te gaan kijken. En….natuurlijk kwam ik niet met legen handen thuis maar met een mooi, lichtbruine pup. Volgens de kennel een kruising waar zeker iets van een setter in zit. Ze staat hoog op de pootjes, heeft lieve oortjes en is een meisje.
Allemaal kenmerken van m’n wensenlijstje.

Omdat ik haar nog zindelijk moet maken en haar niet te lang alleen kan laten zijn het vooral korte wandelingen. Deze maak ik in de buurt van huis maar ook iets verder weg. Even weg met de auto en dan kom je in verschillende mooie natuurgebieden terecht.
Wil niet steeds hetzelfde rondje lopen, geen routine kan ze straks ook niet aan een route wennen.

Eigen omgeving

Gedurende de week ben ik naast bij ons in de buurt gaan wandelen in het Joamerdal, Groote Heide en het Zwarte water. Wat een indrukken heeft ze op gedaan. De meeste honden zijn leuk. De meeste mensen zijn eng en alle vogels zijn spannend, vooral als ze wegvliegen.

Denk dat als ik haar loslaat dat ze het water inspringt. De verleiding is er elke keer als ik langs water loop. Ze gaat er ook steeds verder naartoe.
Aan de riem lopen gaat goed, alleen naar buiten gaan wil ze niet. Als ze buiten is dan is het goed. Het zou zo maar een kind van mij kunnen zijn. Oppakken om te gaan wandelen is een puntje, niet omdat ik niet wil wandelen maar omdat ik echt een hekel heb aan deze temperatuur.

In balans

We houden we elkaar wel in balans. Ik moet naar buiten omdat zij naar buiten moet en zij moet naar buiten omdat ik dat nodig vind.

Getagd , , , .