Het witte stadje Thorn

Een wandeling in Thorn stond al lange tijd op mijn wensenlijstje. Ik wandel vaak wandelingen vanuit de website wandelzoekpagina.nl. Daar kon ik er helaas geen vinden.
Wonend in Limburg en dus ook zoekend op wandelen in Limburg kwam ik de website wandelgidszuidlimburg.com tegen.

Op die pagina vond ik wel wandelingen in en rondom Thorn. Een leuke wandeling gezocht, de GPS gedownload en in route.nl ingeladen. De wandeling kon beginnen.

Volgens de website kon ik de auto parkeren bij Bed & Breakfast Het Kapelhuis. Ik voel me daar direct terug gaan in de tijd. Onderweg naar de parkeerplek, de start van de route kom ik kleine kapelletjes tegen. Ik hoop die met wandelen ook te zien.

Veldkapelletjes

Geparkeerd dus ik kan aan de wandeling beginnen. Ik ben nog geen kilometer onderweg of ik kom het eerste veldkapelletjes al tegen. Later in de wandeling volgen er nog meer. 
Al deze kapelletjes zijn rijksmonumenten. Ook zijn al deze kapelletjes wit, niet zo vreemd in een dorpje wat het “witte stadje” genoemd wordt. Geen idee waarom het een stadje is, kan nergens vinden dat het stadsrechten heeft.

Na een aantal witte veldkapelletjes kom ik een kapelletje tegen wat niet wit is. Die stenen zijn nog steenkleur. Ook de vorm is apart, hij is rond van vorm, het lijkt wel een torentje wat ergens alleen is neergezet. Dit kapelletje heet “st. Jozef”. Bij “st. Jozef” staan mooie zwarte hooglandkoeien, moeder met kind, ze kijken me rustig aan en grazen daarna gewoon weer verder.

Dan zie ik een bord met Kapel OLV van Rust. Met alle kapelletjes die ik al heb gezien ben ik nieuwsgierig naar deze kapel. Mijn navigatie zegt “draai om” maar ja, ik ben eigenwijs en ga op zoek naar het kapel.
Daar zie ik in een muur een kapel, ik kan er zelfs naar binnen. Na het gezien te hebben wandel ik terug naar de route, mijn navigatie ook weer blij.

Na nog een veldkapelletjes verlaat ik de omgeving met de kapelletjes en ga ik het natuurgebied “de Maasplassen” in. Eerst zie ik een natuurstrand wat ze volledig aan het renoveren zijn. Ik hoop niet dat ik het hele stuk in het natuurgebied langs dit recreatiegebied blijf wandelen want dat vind ik niet aantrekkelijk. Gelukkig stopt het recreatiegebied en ga ik verder in het natuurgebied, ik wandel in het gebied genaamd “Leerkeven”. Uitgestrekte wateren, parende eenden en zwanen die zich gedragen als lovebirds.

Niet alleen natuur en cultuur

Tijdens de wandeling passeer ik 2 keer het kanaal. Ik bedenk met dat het water ook een weg is, een waterweg. Ik zie grote boten die van alles vervoeren. Ook de autobaan passer ik, tijdens het wandelen is het niet alleen natuur en cultuur. Om ergens te komen moet je ook iets passeren.

Santfort

Als ik langs het kanaal loop komt mij een oude man tegemoet. Hij houdt mij staande en denkt dat ik bekent ben ik die omgeving. Dat ben ik niet maar ik hoop hem toch te kunnen helpen.
Meneer verteld dat “toen zijn vrouw nog leefde” hij het kanaal heel vaak heeft bevaren en dat ze altijd bij een klein dorpje aanlegde om eieren te kopen. Natuurlijk weet ik niet welk plaatsje hij bedoeld maar……..zoals wij thuis altijd zeggen, “Google is je beste vriend”. Het intypen van kanaal Panheel geeft een map aan. Als ik deze inzoom zie ik het plaatsje “Santfort”. Dat is geen alledaagse naam. Ik benoem die plaats en meneer glimt van oor tot oor, eindelijk na zo;n lange tijd weet hij hoe het dorpje heet.

Ik ben er niet bekend maar ben zo blij dat ik deze oude meneer die daar blijkbaar herinneringen aan zijn overleden vrouw ophaalt heb kunnen helpen. Ik wandel verder met een glimlach op mijn gezicht, dat maakt mijn wandelingen zo fijn, dat kleine contact. Een kort praatje, een hallo of een glimlach en dat allemaal gewoon omdat het kan.

En dan wandel ik Thorn in, niet alleen de huizen zijn wit, zelfs de auto’s zijn grotendeels wit. Er is een imposante kerk, hobbelige stoepen met onmogelijke stenen. Ik vind ze vervelend lopen maar bedenk me dan ook dat het ook een leuke oefening is voor de camino die ik ooit nog wil gaan bewandelen.

Na Thorn wandel ik richting de auto waar ik het natuurgebied het Vijverbroek nog bezoek, nog een veldkapelletje passer alvorens ik bij kapel “onder de Linden” kom. Even naar binnen, een kaarsje aansteken. Bij de Bed & Breakfast een lekkere cappuccino met Limburgse vlaai en dan weer naar huis.

Dit was een vlakke wandeling over fijn begaanbare wegen en paden. Halverwege aan het water genoten van de rust en een broodje en helaas mijn sjaal verloren. Daar in tegen wel een fijn gesprek gehad met een meneer die blij was met mijn hulp, wat wil ik nu nog meer.

Getagd , , , , , , , .